คุณกำลังทำงานที่ตัวเองรักอยู่หรือเปล่า ?

เป็นคำถามที่ผมเคยถามตัวเองเมื่อนานมาแล้ว ว่าจริง ๆ งานเขียนโปรแกรมเป็นสิ่งที่ผมรักหรือเปล่า

จริง ๆ ผมเป็นคนที่ชอบทำนั่นทำนี่ มีงานอดิเรกหลายอย่าง และมีอีกหลายๆ อย่างที่อยากทำ ผมอยากเรียนเกี่ยวกับงานช่างไม้ อยากเรียนเกี่ยวกับอะไรที่มันต้องออกแรง ต้องไปตากแดดบ้าง

แต่สุดท้ายผมก็เชื่อว่างานเขียนโปรแกรมนี่ล่ะคือสิ่งที่ผมรักที่สุด ผมทำงานนี้ได้โดยไม่รู้สึกเบื่อ (ส่วนใหญ่จะเบื่อเรื่องงานเอกสารและการดีลกับผู้คนมากกว่า แต่เพื่อนร่วมงานผมส่วนใหญ่น่ารักนะ) ผมสามารถนั่งเขียนโปรแกรมสองชม. ออกไปเดินเล่นพลางคิดโค๊ดพลางครึ่งชม. แล้วกลับมาทำต่อ สลับไปเรื่อย ๆ จนครบ 13-14 ชม.ได้โดยที่ไม่รู้สึกอะไร ตราบใดที่ผมอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ทำให้ผมอยากทำงานน่ะนะ

ถามว่างานที่รักคืออะไร … สำหรับผม ผมตอบว่า มันคืองานที่ผมสามารถทำได้ตลอดชีวิต (ถ้าไม่โดนไล่ออกไปทำอย่างอื่นเสียก่อน) ผมคิดว่าสำหรับสิ่งที่ผมรัก ขั้นต่ำที่สุดก็คือผมต้องอยู่กับมันได้ตลอดชีวิตโดยที่ไม่รู้สึกฝืน สำหรับคนที่ผมรักก็เช่นกัน ผมสัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุดจนกว่าชีวิตนี้จะจบลง … เฮ้ย นอกเรื่องซะแล้ว !

จากที่สังเกตคนรอบ ๆ ตัวผม บางคนบางครั้งจะหลุดปากออกมาว่า เขาคงไม่ทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ตลอดชีวิต มันสื่อให้เห็นถึงว่าจริง ๆ เขาไม่ได้มีใจกับงานนี้ เขาแค่ทำมันไปวัน ๆ โดยที่จริง ๆ ก็ไม่ได้อยากทำเท่าไหร่ บางคนเลือกที่จะทำอาชีพเสริมเพื่อที่จะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก ในขณะที่อาชีพหลักก็มีไว้แค่เพื่อหาเงินมาจุนเจือชีวิต (แหม่ งานเขียนโปรแกรมมันเงินดีอยู่นะ)

ผมเองก็ไม่ได้มีปัญหากับคนที่ไม่ได้รักงานตัวเองเท่าไหร่หรอก ตราบใดที่งานมันออกมาดี ก็โอเคนะ

แต่การทำงานที่ตัวเองไม่ได้รักเนี่ยมันมีผลกับตัวเขาเองมากกว่า คือ การอยู่กับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้รักตลอดเวลามันก็ย่อมมีผลต่อสุขภาพจิตของตัวเองใช่ไหมครับ ? ผมสังเกตเห็นบางคน (ไอ้คนที่บ่นข้างบนเนี่ยแหละ) ว่ามีพฤติกรรมบางอย่างที่แสดงถึงความไม่พอใจ เช่น การเคาะคีย์บอร์ดแรง ๆ การเคาะโต๊ะแรง ๆ การปิดเก๊ะแรง ๆ หรือสบถได้ตลอดเวลาที่ทำงาน ผมเดาว่าน่าจะเกิดจากเขาไม่ชอบการที่ต้องมานั่งเขียนโปรแกรมนี่ล่ะ

สำหรับคนที่รักในงานที่ตัวเองทำเนี่ย ก็ย่อมจะใช้เวลาว่างในการศึกษาสิ่งต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับหน้าที่การงานตัวเองใช่ไหมครับ ทุกวันนี้อย่างผมจะใช้เวลาประมาณ 3-4 ชม.ศึกษาหาความรู้ใหม่ ๆ ที่น่าจะนำมาใช้กับงานตัวเองได้ (ตอนนี้กำลังอ่านเรื่อง Maven อยู่ครับ ออกมานานแล้วแหละ แต่ตอนนั้นคิดว่าไม่ได้เอามาใช้หรอกเลยไม่ได้อ่าน) เวลาอู้งานประจำก็เอามาอ่านพวกนี้แหละ

ถ้าเกิดเห็นคนที่ใช้เวลาอู้มานั่งอ่านพันทิพย์เนี่ย อย่าเพิ่งไปฟันธงว่าเขาไม่ได้ชอบงานที่เขาทำครับ เขาอาจจะเปลี่ยนบรรยากาศแก้เบื่อบ้าง แต่ถ้าไม่เคยเห็นเขานั่งอ่านเทคนิคใหม่ ๆ เลยเนี่ยอันนี้เริ่มสันนิษฐานได้ละ …

สำหรับคนที่รักในหน้าที่การงานของตัวเองดีอยู่แล้ว ผมคิดว่าก็ทำต่อไป ทำให้ดีต่อไป แล้วด้วยความรักของเราก็จะทำให้เราสามารถทำงานให้ดียิ่งขึ้น ทำให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น แล้วสุดท้ายเมื่อทำได้ดีมีคนมาเห็นเราก็จะได้รับการตอบแทนที่เหมาะสมเองล่ะครับ

สำหรับคนที่ไม่ได้รักชอบอะไรกับสิ่งที่ทำอยู่ ผมว่า การที่จะมานั่งทำร้ายตัวเองอยู่มันก็ไม่ใช่เรื่อง … ชีวิตคนเรายังมีเวลาสำหรับการค้นหาตัวเองอยู่เสมอครับ ลองค้นหาดูว่าจริง ๆ แล้วอยากทำอะไรแล้วมุ่งไปในเส้นทางนั้นให้ถึงที่สุดดีกว่าครับ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.